Sitodruk
Sitodruk jest to bardzo stara technika wywodząca się z tzw. druku szablonowego, jej korzenie sięgają aż do średniowiecznej Japonii, gdzie za pomocą druku sitowego ozdabiano kimona. Wycięte z papieru wzory były nanoszone na napiętą na drewnianej ramie siatkę zrobioną z włosów zwierzęcych, a nawet ludzkich. Dzisiaj technika polega na przygotowaniu odpowiedniego szablonu, który tworzy światłoczuła, nieprzepuszczająca farby warstwa. Współcześnie jest on zbudowany z mocnych włókien (m.in. nici jedwabiu, nylonu, metalu, poliestru) naciągniętych na aluminiową ramę.
Maszyna nakłada na szablon farbę, która zostaje przepuszczona przez oczka odbijając wzór na podłożu. Należy jednak mieć świadomość, że jakość druku nigdy nie będzie wyższa od jakości wykonanego szablonu. Podstawową zaletą sitodruku jest to, że można go stosować niezależnie od kształtu i faktury podłoża. Z tego względu stosuje się go przy zadrukowywaniu szkła, metali, folii itd. W życiu codziennym spotykamy się z nim przy płytach CD, opakowaniach i etykietach produktów, grafice artystycznej (tzw. serigrafia), ale także na ubraniach, torbach (tzw. filmdruk). Druk może być jedno- lub wielobarwny. Sitodruk to jedyna metoda umożliwiająca zadrukowanie różnokształtnej powierzchni. Dodatkowo jest on stosowany także w mikroelektronice do wykonywania układów scalonych. W Polsce ta technika na skalę przemysłową zaczęła się rozwijać dopiero w latach 90-tych, kiedy to powstało wiele zakładów sitodrukowych.